Pot van Olen

Vandaag hebben enkele van onze judoka’s deelgenomen aan de pot van Olen. Naast de jaarlijkse delegatie Nederlanders was er dit jaar ook een Braziliaanse delegatie aanwezig.

Onze judoka’s hebben zich sterk verweerd maar moesten stuk voor stuk hun meerdere erkennen in hun tegenstanders, na de zomervakantie is er duidelijk nog werk aan de winkel.
Enkel Nerea Fordel heeft een derde plaats in de wacht kunnen slepen. Zij moest enkel in de halve finale haar meerdere erkennen in een zeer sterke Braziliaanse.

Op naar de volgende wedstrijden.

Matthias kleurt zijn World Cup debuut met zilver.

Na het debuut van Jorg en Nore op zaterdag volgt een dag later eerste aantreden van Matthias Casse in een wedstrijd van World cup niveau.

Madrid is het decor van deze gebeurtenis.

Matthias wordt vrijgeloot voor de eerste ronde en in ronde twee neemt hij de maat van de Fransman Benoit Collin die dit jaar al brons won in Praag en Sofia.

In ronde drie volgt een ander Fransman: Jonathan Allardon, winnaar van de bronzen medaille op de African open in Tunis.

Na minder dan twee minuten vechten wordt Allardon doorverwezen naar de herkansingen.

Matthias dus winnaar van zijn poule en in de halve finale tegen de nummer vier op de IJF ranking, de Bulgaar Ivaylo Ivanov.

Ivanov won afgelopen jaar de Grand slam van Abu-Dhabi en dit jaar die van Samsun en Baku.

Sommigen zeggen dat die niet gemotiveerd op de mat stond maar van een prof zoals hij kan ik me dat niet echt inbeelden.

In alle geval: Matthias gaat vrank en vrij zijn kans en komt Waza-Ari voor met een O-soto-Gari en vecht daarna zijn wedstrijd netjes en professioneel uit.  INDRUKWEKKEND!

In de finale volgt de portugees en leeftijdsgenoot van onze jongen: Anri Egutidze.

Na iets meer dan een minuut eindigt een mooi parcours echter in mineur voor onze clubgenoot.

Matthias blesseert zich aan de hand en moet opgeven.

Matthias pakt dus als 19 jarige een zilveren plak op een world cup.

Een prestatie waar hij (en ook wij allemaal een beetje) fier op mag zijn en mooie opsteker voor het EK voor junioren in Malaga net na de zomer.

 

Twee debutanten op internationaal niveau: Nore valt meteen in de prijzen!

Nore Venray 1 Nore Venray 2Afgelopen zaterdag namen Nore Van Den Bergh en Jorg Van Den Broeck deel aan het internationale Judo toernooi in Venray (NL).

Jorg Verloor zijn openingswedstrijd en ook in de herkansing moest hij zijn meerdere erkennen in zijn tegenstander.
Leergeld betalen heet zoiets dan.

Nore verraste echter vriend en vijand met een derde plaats.
Ze staat vijf keer op de tatami en kan daarvan vier wedstrijden winnend afsluiten.
Enkel in de halve finale werd ze halt toegeroepen door een duitse judoka.

Kortom een geslaagd debuut voor een eerstejaars U15.

Proficiat allebei!

Matthias verzilvert podiumplaats in Kaunas!

Afgelopen weekend vocht Matthias in Kaunas de Junior European judocup. Hij kon 3 kampen opeenvolgend afsluiten met winst door ippon. De halve finale werd eveneens winnend afgesloten met een yuko en waza-ari tegen de Oekraïner Rezo Mesablishvili. In de finale volgde de kroaat Dominik Druzeta. Deze laatste bleek net te sterk voor Matthias. Hij eindigde zo op een knappe 2e plaats! Met deze medaille toont Matthias wederom dat hij nog steeds goed in vorm zit. We hopen dat hij in deze lijn mag verder gaan op de volgende toernooien.

2e Matthias Casse

Proficiat !

Belgisch kampioenschap jeugd 2016 (verslag)

Een weekje na het Vlaams kampioenschap stond alweer de ultieme etappe van de jaarlijkse jeugdkampioenschappen op de agenda; de medaillewinnaars van boven en onder de taalgrens mochten onder elkaar uitmaken wie zich voor een jaartje kampioen van België zou mogen noemen.

Fudji Yama kon nog 4 kandidaat-kampioenen op de mat brengen; Jeroen, Matthias en Indi bij de heren junioren (U21) en Emilie bij de dames junioren.

Zaterdag – Heren

Een weekje eerder had Matthias Casse zich meesterlijk tot Vlaams kampioen -81 kg gekroond. Er stond toen werkelijk geen maat op hem. Niet alleen had hij zijn tegenstanders van begin tot einde kunnen domineren, hij had dat ook met erg mooi judo gedaan. De vraag was uiteraard of hij dit zou kunnen herhalen nu het echt om de knikkers ging.

In zijn eerste kamp stond hij tegenover Deni Dokaev, bronzen medaillewinnaar van Wallonië. Matthias gaf meteen zijn visitekaartje af en had na 2 seconden al bijna gescoord. Dokaev bleek eerder van het type knokker dan dat van een elegante judoka en hij kon helemaal niets tegen de aanvallen van Matthias inbrengen. Hij pikte daarom al snel een straf voor passiviteit op en het hadden er meer kunnen zijn ook. Keer op keer viel Matthias aan maar scoren lukte nog niet. Blijkbaar koos hij er voor om het gevecht niet op de grond voort te zetten, uit tactisch oogpunt wellicht. Dokaev was de wanhoop nabij en kon het ritme conditioneel ook niet aan want bij een onderbreking voor het opnieuw knopen van de gordel talmde hij enorm lang. Nog nooit iemand zo langzaam een judogordel zien knopen! Matthias had er toen schijnbaar ook genoeg van want snel daarna knalde hij Dokaev met een fantastische o soto gari plat op de rug. Ippon! Wat de jongste judokaatjes in hun eerste lessen leren kan dus later op een Belgisch Kampioenschap nog erg nuttig zijn. :-)

De halve finale was een kopie van die van de vorige week. Juul Van Nieuwenhuyse van JC Herzele, zilveren medaille in 2015, werd compleet overdonderd door Matthias en keek al gauw tegen een dubbele tegenscore van yuko en wazari aan. Matthias hield het tempo zo hoog dat zijn opponent op een schaarse tegenprik na enkel aan verdedigen toe kwam. Onze judoka stak iets minder risico in zijn aanvallen en wachtte op de perfecte gelegenheid om de partij mooi af te maken maar uiteindelijk zat dat er niet meer in en de score bleef wat ze was – op wat extra shido’s voor de tegenstander na. Ruim voldoende in elk geval om de finale te bereiken!

In die finale stond met Tigran Sahakyan van Crossing Schaerbeek een oude bekende te wachten. In 2013 hadden beiden al eens tegenover elkaar gestaan in de finale van het BK U18, waarbij Matthias aan het langste eind had getrokken. Sahakyan was dit jaar Waals kampioen geworden en kwam met de duidelijke bedoeling die lijn door te trekken. Vroeg in de wedstrijd, na de eerste aftastende schermutselingen kwam Matthias bij een ogenschijnlijk onschuldige fase op de grond plotseling in een houdgreep terecht waaruit hij gelukkig wel kon ontsnappen maar die hem duidelijk deed schrikken. Hij leek toen iets onzekerder te gaan vechten. Toch was het nog Matthias die de wedstrijd maakte, maar omdat hij wat last leek te hebben met zijn kumi kata lukte het hem niet om te scoren. Sahakyan had eigenlijk weinig in te brengen en viel bijna niet aan, met een logische shido tot gevolg. Dit minimaal scoreverschil bleef behouden tot aan het eindsignaal zodat Matthias dit keer niet in schoonheid kon afsluiten, maar dat is hem zeker en vast vergeven omwille van het attractieve judo dat hij alle vorige kampen liet zien. Prachtig en welverdiend goud voor hem!

Zijn broer Jeroen Casse had een heel wat moeizamer Vlaams kampioenschap achter de rug. Hij had met een fysiek en mentaal dipje te kampen gehad en was tweede geworden in de klasse tot 66 kg, wat uiteraard nog steeds een ongelooflijke prestatie was! Op het BK opende hij tegen de Waalse bronzen medaillist Vincent Collard van Neupré. Die vocht superdefensief en trachtte Jeroen voortdurend af te houden en met de hand in Jeroen’s nek hem neer te drukken. Jeroen liet zich twee keer daaraan vangen en liep 2 shido’s op. Omwille van die defensieve druk moest Jeroen zijn aanvallen beperken tot enkele beenvegen en maaien. Zijn tegenstander kon daar slechts 1 of 2 echte aanvallen tegenover zetten en pakte 3 strafpunten. Jeroen won dus de eerste kamp, correct op basis van het wedstrijdbeeld, maar nog steeds volgens het patroon van het VK, een beetje moeizaam en zonder het sprankelende judo dat we van hem kennen.

De halve finale zou een zware dobber worden. Tegenover Jeroen stond de Waalse kampioen Simon Scohier van IGW. Scohier is weliswaar 2 jaar ouder dan Jeroen maar op het BK voor senioren in november 2015 waar ze ook tegenover elkaar stonden in de halve finale had Jeroen toch nipt kunnen zegevieren op strafpunten. En de geschiedenis herhaalde zich: na een weinig hoogstaande confrontatie won Jeroen op strafpunten, wat bij de coach van Scohier (vader Frédérique – ooit 10 medailles op BK’s bij de senioren) tot een woedeaanval leidde ten aanzien van de scheidsrechters. Wat er ook van zij, bij Fudji Yama heerste alleen maar blijdschap.

De finale bracht een déjà-vu gevoel met zich mee. Yusup Adashev van Antwerp United had Jeroen geklopt in de finale van het Antwerps kampioenschap, had dat opnieuw gedaan een week eerder op het VK en wou uiteraard dit kunstje nog eens dunnetjes overdoen. Maar tot spijt van wie het benijdt won Jeroen dit keer, na wat zijn beste van de 3 onderlinge kampen en eigenlijk van al zijn wedstrijden op deze kampioenschappen was. Jeroen was veel actiever dan in zijn vorige kampen en viel ook als eerste aan. Bij een volgende aanval, opnieuw van Jeroen, werd hij echter overgenomen en kreeg een yuko tegen. Bij de grondactie die volgde grabbelde Adashev in de broekspijp van Jeroen en kreeg daarvoor een shido. Jeroen bleef druk zetten en dreef Adashev achteruit zonder dat die daar op dat moment veel tegen inbracht wat hem op een tweede shido kwam te staan. De wedstrijd bleef dan gelijk op gaan met nog aanvallen van de twee kanten. Met 50 seconden te gaan kon Jeroen een combinatie afsluiten met een ko uchi gari waar hij op zijn beurt een yuko mee scoorde. Dat bracht hem ineens aan de leiding door de 2 shido’s die zijn tegenstander eerder gekregen had. Uiteraard veranderde dit het beeld van de wedstrijd. Adashev moest nu aanvallen en Jeroen kon verdedigen en kon het zich daarbij veroorloven nog een strafpunt op te pikken. Het bevrijdende eindsignaal zorgde voor grote euforie bij het Fudji Yama supporterslegioen! Jeroen had afgezien maar was desondanks toch de nieuwe nationale kampioen in de klasse tot 66 kg. Was dit een verdiende overwinning? Zeer zeker: de beelden van de match bewijzen dat Jeroen een vijftal aanvallen inkwam tegenover een viertal voor Yusup, dat de beide yuko’s correcte scores waren en dat Adashev inderdaad in Jeroens broekspijp pakte. Niets op af te dingen dus.🙂

 

In de gewichtsklasse tot 100 kg mocht Indi Denis onmiddellijk naar de halve finale omdat er slechts 6 deelnemers opgedaagd waren. In die halve finale stond hij echter voor een loodzware opdracht tegen de Waalse kampioen Tamerlan Dunaev van Namuroise. Diens palmares vertoonde al verscheidene nationale medailles (waaronder 2 bronzen bij de senioren) en zelfs 2 Europa Cup medailles. Dunaev liet er geen gras over groeien en begon gezwind. Indi kon eerst wegdraaien uit een drop seoi nage, maar Dunaev liet een sterkere en snellere indruk en zette Indi onder druk. Hij zette een tweede, identieke aanval op en deze keer ging Indi over de schouder en was er geen houden meer aan: ippon tegen!

Aangezien Indi verloren had in de halve finale mocht hij dadelijk voor brons vechten tegen de Waalse nummer 2 Vincent Bottemanne van Aiseau-Presles. Die was langer dan Indi en probeerde daarvan meteen gebruik bij een aanval met o soto gari, die mislukte. In de volgende grondfase kon Indi een verwurging aanzetten, maar jammer genoeg loste hij. Toch had hij hiermee laten voelen dat hij zich niet zomaar zou laten doen. De wedstrijd ging gelijk op en was behoorlijk spannend met pogingen langs beide kanten. Op een bepaald moment schakelde Indi om naar een linke kumi kata en daar scheen zijn tegenstander moeite mee te hebben. Op het VK had Indi ook al gescoord met linkse worpen en nu was het niet anders. Met een halfgelukte uchi mata lukte hij een wazari. De conditie begon ook een rol te spelen en het van begon voor beide opponenten leeg te raken. Wie zou het langst kunnen volhouden was de vraag? Met uranage, één van zijn favoriete technieken, kon Indi zijn score eerst aandikken met een yuko en tenslotte de wedstrijd afmaken door nog een wazari te scoren. Dolle pret op de Booms/Schelse banken en de 3 op 3 was een feit!

 

Zondag – Dames

Eén moedige dame mocht op zondag trachten de jongens te imiteren en een vierde medaille mee naar Boom terug te brengen.

Emilie Bielen moest deze klus zien te klaren in de gewichtsklasse -52kg bij de junioren tot 21 jaar. Haar eerste gevecht was het equivalent van een beklimming van Alpe d’huez per fiets, haar tegenstandster was immers niemand minder dan de Waalse kampioene Myriam Blavier, groot verzamelaarster van gouden medailles op nationale kampioenschappen en met een internationale erelijst zoals die van Matthias en Jeroen met medailles op Europa Cups en toptornooien. Desalniettemin betrad Emilie onbevreesd het strijdperk en kwam zelfs als eerste in met een o uchi gari poging. Maar meteen al bleek het gevaar van Blavier die een vlijmscherpe counter plaatste met o soto gari en daarmee wazari scoorde. En nog was het niet voorbij want het Waalse meisje ging door op de grond en kon Emilie’s arm te pakken krijgen. Emilie verzette zich nog even maar moest helaas afkloppen op armklem.

Aangezien er maar 6 deelnemers in deze categorie aantraden, mocht Emilie vervolgens meteen voor brons vechten. Tegenover zich kreeg ze de nummer 2 van Wallonië, Sarah Mestrenzy van Saint-Denis. In tegenstelling tot Blavier was Mestrenzy wel een doenbare opdracht, maar simpel zou het zeker niet worden. Mestrenzy was immers 2 jaar ouder en bleek al onmiddellijk vrij krachtig te zijn. Zij stormde op Emilie af en probeerde haar op die manier te verrassen met een linkse aanval. Emilie kon maar nipt ontsnappen. Opnieuw vloog Mestrenzy in de aanval en Emilie probeerde slim te counteren met tani otoshi maar door haar grotere kracht kon Mestrenzy reageren en Emilie eerst met de schouders op de grond drukken: wazari tegen. Toch liet Emilie zich niet intimideren en daarna was zij diegene die tot 3 maal toe aanviel met rechtse koshi guruma. Bij herbekijken van de beelden lijkt ze de derde keer zelfs wazari gescoord te hebben, maar dit werd niet toegekend. Jammer genoeg begon haar tegenstandster toen stilaan door te hebben wat er ging gebeuren en bij een 4de poging van Emilie werd ze krachtig overgenomen en achterwaarts op de rug geworpen. Game over voor Emilie en tot ieders grote spijt geen extra medaille bij de dames.

Toch mocht Emilie met opgeheven hoofd de mat verlaten. Ze had zich stevig verweerd en was zeker niet de mindere geweest. Volgend jaar beter, zeker weten!

 

Tot slot kan alleen maar geconcludeerd worden dat de jeugdkampioenschappen 2016 opnieuw erg succesvol waren voor Fudji Yama, met net zoals in 2015 3 medailles waarvan 2 met het mooiste kleurtje. Proficiat Matthias, Jeroen en Indi!

Iedereen die startte aan het Provinciaal kampioenschap verdient trouwens een pluim, daar alleen al is moed voor nodig.

En de supporters, die waren weer talrijk aanwezig…

verslag : Tom Fordel

foto’s : Ann Mampaey