Belgisch kampioenschap +21 2016

Herstal bij Luik was dit jaar opnieuw het strijdtoneel voor het laatste deel van het drieluik provinciaal – regionaal – nationaal kampioenschap. Na de voorafgaande schiftingen kwamen nog drie leden van Fudji Yama in aanmerking voor de Belgische titel en ereplaatsen.

Bij de dames mocht Eline deelnemen aan haar allereerste BK (bij de senioren toch) en de focus was vooral gericht op het volop kunnen genieten hiervan. In de categorie +78 kg moest zij allereerst aan de slag tegen de tweede van het Waals kampioenschap, Christelle Degueldre, een dame die een vijftal jaren geleden bij de junioren jaarlijks goed was voor een medaille op het Belgisch kampioenschap. Onder de indruk van de omstandigheden kon Eline geen vuist maken en ging ze helaas vrij snel onderuit tegen Degueldre.

Haar herkansing bracht haar tegenover Nadine Spessart van Tielt, een even straffe tegenstandster als de vorige en 1ste op het Vlaams kampioenschap enkele weken geleden waar ze o.a. won van Eline. Coach Anke had Eline echter opgepept en ze probeerde aanvallend het verschil te maken. De eerste poging was voor haar maar lukte niet. Helaas kwam ze daardoor in een slechte positie tegenover haar tegenstander te staan die niet twijfelde en een verschroeiende aanval inzette: ippon.

Geen geluk voor Eline dus maar niet getreurd, er komen nog kansen. Volgend jaar beter?

Ken moest bij de heren aan de slag in de categorie tot 73 kg en het lot was hem niet gunstig gezind want door de respectieve uitslagen van het Vlaams en Waals kampioenschap kwam hij onmiddellijk tegenover zijn eeuwige concurrent Jean-Yves Bottieau te staan, de oudste van de 3 te duchten broers en reeds een moeilijk te passeren klip voor Ken in het verleden. Bottieau heeft in het voorbije decennium al 10 (!) medailles op het BK gehaald, waarvan 6 gouden en 4 zilveren. Ken ging echter vol zijn kans en in een evenwichtig begin van de kamp nam hij het meeste initiatief. Na een aantal ongevaarlijke pogingen van beide kanten kon Ken een eerste maal uitpakken met een gevaarlijke veeg die Bottieau bijna vloerde. Iets daarna kwam Ken een schouderworp in die niet helemaal doorkwam en zijn tegenstander kon daar bijna van profiteren om Ken in houdgreep te nemen. Dat lukte gelukkig niet en de scheidsrechter bevestigde daarna toch Ken’s overwicht door Bottieau een shido voor passiviteit te geven. Stilaan begon Ken echter door zijn beste krachten te zitten en met nog 1:50 min te gaan liep hij op een schouderworp waaruit hij maar nipt kon wegdraaien: eerst werd een tegenscore gegeven maar die werd later gecorrigeerd en geannuleerd. Oef! Er volgden dan nog enkele hete standjes met kansen voor beide kampers maar geen score. Net voor de laatste minuut inging scoorde Bottieau dan toch een yuko voor een linkse schouderworp. Wat Ken ook probeerde daarna, door een gebrek aan frisheid en de ervaring van zijn tegenstander slaagde hij er niet meer in de achterstand om te buigen.

Door een verrassende wending in het andere gevecht in zijn helft van de tabel, kwam Ken in zijn herkansing onverwacht tegenover de Vlaamse kampioen Abdullah Adashev van Hamme te staan, opnieuw een geweldige uitdaging. Adashev behaalde in februari nog de Belgische titel bij de junioren en zoals hierboven reeds aangegeven was hij de beste op het Vlaams kampioenschap enkele weken geleden. Ken startte alweer erg actief aan de kamp en de eerste twee aanvallen waren voor hem. “Derde keer, goede keer” moet hij gedacht hebben en met zijn volgende worp ging Adashev op de rug. Ippon, was het eerste verdict, maar dat werd door de tafel aangepast naar wazari. Adashev besefte dat hij iets moest terugdoen en begon beter gebruik te maken van zijn langere benen. Op een ko uchi gari kon hij een yuko scoren. Ken probeerde wat hij kon om de druk te weerstaan en moest enkele malen acrobatisch wegdraaien op pogingen van Adashev. Ken kreeg logischerwijs een strafpunt voor passiviteit maar in de laatste fase van de wedstrijd leek ook Adashev wat op zijn adem getrapt te hebben. Ken probeerde het nu met offerworpen, een eerste draaide op niets uit en met een tweede rolde hij bijna zelf in houdgreep. Maar zijn tegenstander slaagde er ook niet meer in om met bruikbare worpen voor de dag te komen en Ken kon de match uit-judoën en zich plaatsen voor de kamp om brons.

Maar weer had hij het geluk niet aan zijn zijde en de gedoodverfde finalist in de andere helft van de tabel, de Waalse kampioen Loïc Demierbe, verloor verrassend zijn halve finale en stond dus tegenover Ken in het gevecht om brons. Demierbe heeft ook al 2 Belgische medailles op zak en werd in 2016 nog 3de op het internationaal tornooi van Visé en 7de in de European Cup van Belgrado. Hij zit nog volop in het circuit met de daarbij horende trainingsintensiteit. Zoals in de vorige kampen ging Ken sterk van start en kon al in de beginfase Demierbe naar de grond dwingen en een verwurging aanzetten. Het zag er erg goed uit maar Ken verloor op het nippertje de controle en Demierbe ontsnapte alsnog. Een minuutje later was het Ken die maar nipt ontsnapte aan een armklem, na voorafgaande schouderworp van Demierbe. Na een dikke 2 minuten wedstrijd leek Ken’s bobijntje echter al op en begon hij langzamer te reageren. Hij liet zich op een bepaald moment door Demierbe buiten de mat drijven wat hem op een strafpunt kwam te staan. Toen Ken vlak daarna hetzelfde deed met Demierbe, interpreteerden de scheidsrechters echter dat Ken geduwd had zodat dit hem een tweede strafpunt kostte. Hij moest nu dringend proberen te scoren, maar verder dan een strafpunt wegens passiviteit kon hij niet geraken. Tenslotte werd een nieuwe poging tot aanval gecounterd door Demierbe die een armklem kon aanzetten en Ken moest noodgedwongen afkloppen.

Een 5de plaats dus voor Ken, de meest ondankbare in het judo! Maar wat een strijdersmentaliteit liet hij weer zien, ondanks een rampscenario. De loting en wedstrijdontwikkeling zaten echt tegen deze keer: als iemand vooraf de drie gevaarlijkste tegenstanders had moeten aanduiden waren het diegene die Ken zaterdag tegenover zich kreeg. Door de zware wedstrijden en een lagere trainingsintensiteit het afgelopen jaar was het Ken aan te zien in zijn kamp om brons dat hij er door zat. Toch ging hij er voor tot de laatste snik. Respect Ken!

Matthias tenslotte trad aan in de categorie tot 81 kg. Zijn eerste tegenstander was Tigran Sahakyan, een Brusselaar waar hij al vaak tegen kampte, steeds met succes. Matthias domineerde van bij de aanvang, maar koos voornamelijk voor offerworpen wat niet echt leek te lukken. Toen de scheidsrechter een vreemd strafpunt toekende aan Matthias, kwam die daarmee onverwacht op achterstand te staan. Een ramp leek in de maak toen Matthias bij de eerste echte aanval van Sahakyan een tegenaanval wou inzetten die niet lukte waarbij hij op de grond belandde in wat voor de toeschouwers een stevige armverdraaiing leek. Gelukkig was dit niet het geval of kon Matthias voldoende weerstand bieden, maar de seconden tot de maté leken wel uren te duren. Matthias bleef het gevecht toch domineren en een nieuwe offerworp bracht hem in een voordelige positie op de grond waarbij hij via een armklem de kamp kon besluiten.

In de halve finale kwam hij uit tegen David Arakelyan van Deux Haines. Het scenario van de vorige kamp leek zich te herhalen. Ook hier kreeg Matthias na een vreemde beslissing van de scheidsrechter een strafpunt tegen terwijl hij zelf de match domineerde en aanviel via offerworpen en armklemmen. Het enige wat Arakelyan hier tegenover kon zetten was een mislukte poging tot “flying juji”. Matthias slaagde erin een wazari te scoren en zo zijn achterstand uit te wissen. In een volgende fase maakte hij het netjes af en dwong Arakelyan tot afkloppen na verwurging.

De eerste twee tegenstanders van Matthias konden, alles in acht genomen, nog vrij bescheiden genoemd worden, de persoon die hij tegenover zich kreeg in de finale was dit absoluut niet. Fudji Yama kreeg voor de tweede keer van de dag een telg van de Bottieau familie als tegenstander. Jérémie is de jongste van de drie broers en al even competitief als de anderen. Hij was onklopbaar bij de beloften en junioren en met 4 Belgische medailles bij de senioren en medailles en ereplaatsen op verscheidene European Cups was hij absoluut niet te onderschatten. Bottieau koos resoluut voor de aanval maar Matthias kon hem de eerste momenten afhouden en snel het evenwicht herstellen. Beide judoka’s vielen flitsend aan maar beiden waren ook goed genoeg om elkaars aanvallen te ontwijken of te neutraliseren. Gaandeweg kreeg Matthias de bovenhand en Bottieau liep tegen een strafpunt voor afhouden aan. Matthias begon offerworpen af te wisselen met schouderworpen en Bottieau zocht het in heupworpen en makikomi’s maar zijn aanvallen waren heel wat sporadischer. De spanning liep op naarmate de tijd wegtikte, tot plots een splijtende schouderworp van Matthias zijn tegenstrever plat op de rug deed belanden! Ippon, game over en Fudji Yama had weer een Belgisch kampioen!

In 2014 kroonde Matthias zich tot kampioen in de klasse -73kg door Jean-Yves Bottieau te kloppen in de finale, in 2016 herhaalt hij dit exploot in de -81kg door diens broer Jérémie te verslaan. Laat ons hopen dat Matthias blijft verbeteren zodat hij zich ooit ook zal kunnen meten met de laatste van de drie, Joachim.

Proficiat!

FOTO’S via Ann Mampaey:

BK senioren 2016

 

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Advertenties